Teknologiaren menpe egotea

Teknologiaren menpe egotea oso normala da gaur egun. Egunero ikusten dugu nola teknologiak aurreratzen duen. Pertsona askok teknologia menpekotasuna dute. Barregarria izango balitz bezala hartzen dute gainera. Baina ez da txantxetako kontua; arazo hau bai edo bai konpondu behar da!

Guraso askok, galdetzen dute ea beren seme-alabek teknologiaren menpe dauden. Pertsona asko ezin dira mugikor gabe bizi, mugikorra, telebista eta ordenagailuaaren aurrean denbora luzea pasatzea, hori beste arazo bat da. Zalantzarik gabe gaztaroan gehien kontsumitzen diren aparatu teknologikoak mugikorra eta ordenagailuak dira.

Gaur egun, lehenengo mugikorra edukitzeko adina, gero eta baxuagoa da, nagusiki, jolasteko, musika entzuteko, mezuak bidaltzeko erabiltzen dute umeek eta gainera, gurasoek errazago dute seme-alabekin edozein momentuan komunikatzeko. Baina zer du teknologiak hainbeste harrapatzeko? Egia da mugikorretik komunikatzen dugunean, ezin garela gelditu. Gazteok teknologia asko erabiltzen dugu. Mugikorra oso erabilgarria da bizitzarako era azkarrean eta errazean komunikatzen uzten digulako.

Nire ustez, mugikorra ondo erabilita ona da, baina pasatu gabe. Aktibitate guztiak errazagoak dira mugikorra daukagunean. Mugikorrak baditu alde onak eta txarrak;

Alde onak: sakelako mugikorra ezin dugu erabili leku desberdinetan, aldiz, mugikorra estaldura dagoen leku guztietan erabili ahal dugu.

Batzuetan, tresna horrek pertsonen bizitza salbatu dezake, istripu bat dagoenean adibidez.

Alde txarrak: ikasteko, kirola egiteko, lagunekin egoteko denbora galtzen dugu, mugikorra edo beste aparatu teknologikoen menpe egoteagatik. Jende askok ahazten du mugikorra itzaltzea edo “isiltasun modalitatean” jartzea, bilera batean edo zeremonia ospatzen dugunean, mugikorraren aurrean denbora luze bat egotea oso itsusia da. Gainera, begiak nekatzen dira eta ikusmenerako txarra da.

Pertsona batzuk era desegoki batean erabiltzen dute mugikorra.

Bizitza honetan garrantzia handia ematen diogu mugikorrari, eta hori burutik kendu behar dugu! Mugikorra gabe pentsatzen dugulako ezingo ginatekeela bizi, baina gure bizitzan telefonoa kenduko bagenu, hainbat kezka kenduko genuke.

Bizitzan, mugikorra oso baliagarria da, jende askok erabiltzen du, baina gazteek gehiago erabiltzen dugu, hitz egiteko, jolasteko, internetetik nabigatzeko edo gauzak bilatzeko. Arazo hau konpontzeko lehenengo egin behar duguna, mugikorra bakarrik momentu garrantzitsuetan edo behar dugunean erabili. Teknologiaren aparatuak garestiagoak jartzea, horrela jendeak gutxiago erosiko du. Esfortzu bat egin behar dugu mugikorra gero eta gutxiago erabiltzeko eta mugikorra ez eramaten leku guztietara, bakarrik behar dugunean.

teknologia

 

 

 

 

 

 

 

 

Futbola

 

Futbola, mundu mailan, kirol famatuenetariko bat da. Mundu osoan zehar milaka pertsonek jokatzen dute. Herrialde batzuetan beste batzuetan baino ospetsuago izan ohi da.

Futbola talde kirola da. Bi taldeetan jokalari kopuru berbera egon behar du.Gehien ezagutzen den modalitatean 10 jokalari eta atezain 1 talde bakoitzean. Jokalari guztiek baloia hankaz eta buruz erabil dezakete baloia, eta atezainak eskuak eta besoak erabil ditzakete. Aurkako taldearen atean edo porterian baloia sartzean datza. Baina askoz gehiago da. Lan-talde izugarria egon behar da partidua aurrera eramateko. Zerbait irabazteko, erlazio onak egon behar dira taldearen barnean. Gainera, futbolak eragiten dituen sentsazioak ezin dira beste leku batzuetan aurkitu. Hala nola, gorputzean sartzen den alaitasuna zure taldeak gola sartzean.

Futbolarengatik jende eta diru asko mugitzen da munduan zehar. Futbol zale amorratuei ez zaie inporta dirua xahutzea futbolarengatik bada. Horrenbestez, munduan zehar hainbat lehiaketa desberdin daude eta hauek antolatzeko diru asko behar da. Futbolari esker herrialde desberdinetako jendea elkar ezagutzen da eta lehiaketa horrek ere turismo sektorearentzako onuragarriak dira. Batez ere, mundu osoko lehiaketetan mugitzen den dirua ikaragarri handia da.

Jarraitzeko, futbola eta kultura erlazionaturik daude. Derbietan, probintzia bereko bi talde elkarren aurka jokatzean datza, probintziako tradizioak erakusten dira. Futbol taldeak euskal dantza eta bertsolaritzaren batera kultura dira.

Amaitzeko, elitean jokatzen duten futbolariek ordaintzen dutena onartezina da. Haiek irabazten duten diruarekin hainbat herrialde txiro aurrera eraman daitezke. Beraz, diru kantitate hori hala edo nola aldatu behar da. Gainera, partidua epaitzen dutenak dirua duten taldeen alde egiten dute eta horrela ezinezkoa da haiek irabaztea.

Emakume bat futbolean entrenatzen. (Argazkia via Wikimedia Commons, PD)

Aritza Saratxaga

Egilea: Leire


Elkarrizketa

Gaur 39 urteko surflari sopelaztar batekin hitz egingo dugu, Aritza Saratxagarekin, hain zuzen ere. Surflari profesional bat jarraitzen izanda, surf eskola bat Sopelan irekitzea erabaki zuen, PeñaTxuri Surf eskola. Eskola horretan, nahiz helduak nahiz umeak surfa ikasteko aukera izaten dute.

-Nola erabaki zenuen surfista izatea? Zergatik?
Hamaika urterekin hasi nintzen surfeatzen eta nire idoloa surflari bat zenez, pixkanaka-pixkanaka surfaren munduan sartu nintzen, txapelketetan parte hartzea gustatzen zitzaidalako. Hau dela eta, surflari profesional bat izatera ailegatu nahi nintzen. Baina, hemen ez nuenez izan laguntza askorik, ezin izan nuen lortu. Zorte txarra izan nuenez, denbora pasa eta gero, bizitzari buelta eman eta berriro saiatzea erabaki nuen.

Inoiz ez duzu beldurrik izan olatu batengatik?
Bai, askotan izaten da olatu handiak hartzerakoan, oso ona izan arren, beti izan behar da beldurra edo errespetua itsasoari, ezin zarelako inoiz fidatu herengan, oso arriskutsua baita. Itsasora sartzerakoan, normala da beldur puntu hori izatea, eta nire ustez, pertsona batek beldurra ez duela esaten duenean, gezurretan dabil. Gainera, beldurra izatea, erakargarria da gehienetan, zutaz konfiantza gehiago izateko.

Surfeatzean, inoiz izan al dituzu anekdotarik?
Bai, anekdota asko dituzu surfeatzen zaudenean. Eta egunero sei ordu uretan sartuta bazaude, gauza asko pasatzen dira. Polita dena kontatzeko hau da; uretan zaudenean beti egongo da norbait laguntza behar duena, nik adibidez, hogeita bost urte daramatzat surfean eta jende asko atera ditut uretatik arriskuan zeudelako, eta orain seguruenik hilda egongo zeudenak. Azkenengo orduan edo olatu handienak daudenean sartzen direnak dira gehienetan, eta surflariak beti gaude hor prest laguntzeko. Hori izan daiteke horrelako anekdota polit bat.

Zerk eraman zintuen surf eskola bat irekitzera?
Horrek lehenengo galderarekin lotura du, surflari profesionala izan nahi nintzen, ez nuenez lortu, nik izan ez ditudan aukerak, beste umeei ematea erabaki nuen. Hasieran, nik bakarrik gazte batzuk entrenatzen hasi nintzen, eta ondo zihoala ikusi nuenez, eskola bat irekitzeko ideia bururatu zitzaidan. Egia esanda, gaztea nintzenean beste kirol mota batzuk praktikatu nituen, tai-chí eta kung-fu. Kirol hauetako teknikak aprobetxatuz, surfa irakasteko erabili nituen, errazagoa delako oreka mantentzeko. Eta gainera umeentzat dibertigarriagoa da.

Nola sentitzen zara zure ikasleak zure laguntzarekin surfa ikasi dutela ikustean?
Niretzat, hori ohore handia da. Nirekin hasi ziren gazteak orain ia-ia profesionalak direla ikustean, oso ondo sentitzen naiz. Eta gainera, badaude batzuk orain niri klaseak ematen laguntzen didatenak. Hau da, konturatzen bazarete, nire pausuak jarraitzen ari dira. Nik izan ez nuenez laguntzarik, nire “granitoa” beste pertsona batzuei laguntzea da.

Noizbait sustoren bat eduki duzu uretan?
Bai, askotan. Lehen komentatu dugun bezala, uretan denbora asko sartuta pasatzean, susto handiak hartu ditzakezu. Adibidez, nire susto handiena hurrengoa da; orain dela zortzi urte, Meñakozen olatu erraldoiak hartzen nenbilela, justu ez zen egun on bat, eguraldiari deritzona, konturatu gabe, horrelako olatu handi bat erori zitzaidan eta honek inbentotik eta taulatik behera bultzatzen zidan, eta bat-batean inbentoa arroka batean lotu zen eta ez zenez apurtzen, arnasteko aukerarik ez nuen, bakarrik sudurra atera ahal nuen, eta horrela bederatzi olatu pasatu nituen nire lagunak abisatu nahian. Azkenean, korronteak aldatu zirela, inbentoa kentzera ailegatu nintzen eta bueno, hori izan da nire bizitzako sustorik handiena. Espero dut inoiz ez errepikatzea.

A3SURFhttp://UKBerri.net_bidez_Flickr-retik_mailegaturiko_irudia_2.0_Generic_(CC_BY_2.0)